| İSTANBUL'DA SÜRGÜNÜN 143. YILI ANILDI |
|
|
| 07 Mayıs 2007, Pazartesi | |
|
Kafkasya konusunda yazdığı kitapları ile tanınan Sayın Sefer Berzeg, Sayın Erol Kılıç, ve yine Kafkas halkları ile ilgili araştırmaları ve kitapları bulunan ve en son sürgünün hikayesini anlattığı iki ciltlik romanı yayınlanan Sayın Hayri Ersoy katılmışlardır. Sayın Sefer Berzeg’in Kafkas-Rus savaşları ve sonrasındaki tarihi ve sürgünü anlattığı konuşması gelen konuklar için bilgi dolu bir konuşma idi. Yine Sayın Erol Kılıç’ın sürgün ve sonrasından bugüne Kafkas halklarının yaşadıkları ve bugün içinde bulunduğumuz sorunları anlattığı ve bugünkü siyasiyeri eleştirdiği konuşması oldukça ilgi çekiciydi. Sayın Hayri Ersoy Abhazya’dan henüz dönmüş olmanın verdiği heyecanlı orada yapılacak olan anma programları ile ilgili bilgi verdi. Soru ve cevaplarla da pekiştirilen 21 Mayıs sürgününün dünü, bugünü ve geleceği hakkındaki irdelemeler tüm katılanları bilgi tokluğuna ulaştırdı. 19.00’da konferansın bitimiyle grup Kız Kulesi karşısında ki tören yerine doğru harekete geçti ve oraya gelmiş olan Kafkasyalılarla buluştu. Buradaki törene, saygı duruşu ve sonrasında tüm katılanlar hepbirlikte okuduğu Sürgün Andı’nın okunması ile başlandı. Kafkas Abhazya Kültür Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Av. Recep Yılmaz’ın açış konuşmasından sonra 1864 Müzik Grubunca ağıtlar, günün anlamına uygun halk ezgileri ve şiirler okundu. Kafkas savaşlarında, sürgün sırasında Karadeniz’in azgın dalgalarına dayanamayıp batan köhne gemilerde ve Anadolu topraklarındaki salgın hastalıklarda toplu halde hayatlarını kaybeden Kafkasyalılar için denize bırakılan karanfiller ve törene katılan derneklerimizin başkanlarının birlikte denize bıraktıkları çelenk törenin son seromonisi. http://www.kafkasfederasyonu.org/haber/federasyon/2007/220507_kefken_gazete_kupurlari.htm 143. YIL SÜRGÜNÜ ANMA TÖRENİ Bugün Kafkasyalıların sürgün edilişinin 143. yıl dönümü olması dolayısıyla tüm Kafkasya’da ve sürgün edilenlerin yaşamakta oldukları kırkı aşkın ülkede yas tutulmaktadır. Çarlık Rusyası’nın sıcak denizlere inme ideali gereği yüzyıllarca kıramaya çalıştığı Kafkas direncini, 1860 yılında başlattığı Batı Kafkasya saldırısında da kıramamış, bütün Kafkas boylarının yer aldığı bu direniş 1864’e kadar sürmüş, çok çetin, çok kanlı, çatışmalar yaşanmış, işgalciler direnci kırmak için köyleri yakıp yıkmış, ekinleri yok etmiş, malları yağmalamış, halkı sürgüne tabi tutmuş, geri dönüş umutlarını yok etmek için de halkın gözü önünde evlerini yakmıştır. Boşaltılan topraklara anında Kazak ve Rus köylülerini yerleştirmiştir. Kafkas savaşçıları Soçi yakınlarında 7-11 Mayıs 1864 tarihleri arasında Ruslara büyük kayıplar verdirmişler, bunun üzerine Kafkasya’daki Rus birlikleri dört koldan bu son cepheye saldırmışlar, Kafkas güçleri ağır top ateşi altında günlerce dayanmışlardır. Ta ki hepsi şehit olana kadar. 21 Mayıs 1864’te Rus ordusu Soçi’de büyük bir zafer şöleni ve resmi geçidi yaparak Kafkasya’nın düşüşünü kutlamış, General Yevdokimov, Kafkasya sorununun bittiğini Çar’a müjdelemiştir. Bu generale göre kesin çözümün Çerkeslerin topraklarından sürülerek denizin öbür yakasına kovulmalarıydı. Bunu da gerçekleştirdiler. 1864 yılı Çerkeslerin tarihinde yaşanan en yoğun sürgün yılı olarak tarihe geçti. Lapinski’ye göre 10 Temmuz 1864’e kadar 200 binden fazla Çerkes, köhne gemilerle Osmanlı topraklarına sürüldü. Tarihçilere göre 19. yüzyılda Osmanlı topraklarına sürülen Kafkasyalıların sayısı 1.600.000’i geçmiştir. 21 Mayıslar sürgünlerin, acıların, ölümlerin başlangıcı olarak Kafkasyalıların beynine kazınmıştır. Dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar Kafkasyalılar, bugünü bir başkaldırı, bir direniş, bir diriliş günü olarak anacaklardır. Kültürüyle, kabzesiyle, diliyle yeryüzündeki mevcudiyetinin, giderek güçlenerek varlığını sürdüreceğini haykırdığı gün olacaktır 21 Mayıslar. Bazı kardeşlerimizin “Kapılar açıldı, dönüş için engeller kalktı, ya dönelim ya da 21 Mayıslarda hamasi konuşmalarla anma törenlerinden vazgeçelim” şeklindeki söylemlerinde bir gerçek payı var ise de, bunun hayatın gerçekleriyle uyuştuğunu düşünmek mümkün gözükmemektedir. Pek tabi ki nüfus yoğunlukları iyice azalan Kafkasya’daki anavatanımıza dönmemiz varlığımızı daha güçlü bir şekilde sürdürmemiz için gereklidir. Ancak, farklı nedenlerle geri dönemeyenlerin, bulundukları ülkelerde bu sürgün gününü sus-pus şekilde, hiçbir tepki göstermeden geçiştirmelerini istemek doğru değildir. Örneğin, bugün ABD ve Fransa gibi ülkelerde yaşamlarını sürdüren bazı ulusların, dünya çapındaki tepki ve aktivitelerinin yaratmış olduğu sonuçlar hepimizin bildiği Değerli Kardeşlerimiz, Bir örnek olaydan bahsetmek gerekirse, Nisan ayı ortalarında Abhazya Cumhurbaşkanı Sergey Bagapş Türkiye’deki Kafkasya kökenli kardeşleriyle kucaklaşmak üzere Türkiye’ye gelmeyi planlamıştı. Bunun üzerine İstanbul’daki Kafkas Abhazya Dayanışma Komitesi, bu ziyaret esnasında konuk cumhurbaşkanını, devletin üst kademeleriyle de görüştürme çabasına girmiş, ancak ne yazık ki olumlu bir sonuç elde edememiştir. Nedeni anlaşılamayan bu tutum, Türkiye’deki Kafkasyalıları üzmüştür. Sanırız önümüzdeki seçimlerde tüm bu hususlar dikkate alınacaktır. Bizler vatandaşı olduğumuz ülkelerde kültürümüzü, dilimizi yaşatmaya çalışacağız. Bundan böyle hiçbir toplumun böylesine bir katliama, soykırıma, sürgüne maruz kalmaması dilek ve temennilerimizle sevgi ve saygılarımızı sunarız. Kafkas Abhazya Kültür Derneği |
| < Önceki | Sonraki > |
|---|